Dedeler, kendi çocuklarında kaçırdıkları anları torunlarında yeniden yaşar.
Hayatın telaşı içinde çalışırken, ev geçindirirken, sorumlulukların peşinden koşarken bazen kendi evladının çocukluğunu yeterince göremez insan. İlk dişini kaçırır… İlk adımlarını göremez… İlk kelimesini duyduğu anda yanında olamaz. Çocuğunun büyüdüğünü fark ettiğinde, o küçücük yılların çoktan geride kaldığını anlar.
İşte insanın içine işleyen o eksiklik, yıllar sonra torunla birlikte yeniden karşısına çıkar.
Dede torununu kucağına aldığında sadece bir bebeği sevmez aslında. Kendi evladının küçüklüğünü de sever. Torununun yanağını okşarken, kendi çocuğunun çocukluğuna dokunur. Koklarken sadece torun kokusunu içine çekmez; yıllar önce doyamadığı evlat kokusunu da yeniden arar.
Belki de bu yüzden dedelerin torun sevgisi bambaşkadır.
Çünkü torun, onlara hayatın ikinci bir şansını verir. Kaçırdıkları ilk adımları yeniden görür, ilk gülüşlere yeniden şahit olur, küçük ellerin parmağına sarılmasını yeniden yaşarlar.
Ama bazen toruna gösterilen bu sevginin altında daha derin bir duygu vardır.
Evladından duyulmayan bir özrün, toruna gösterilen sevgiyle sessizce dile gelmesi…
Çünkü insan yaşlandıkça geçmişine daha çok bakar. “Keşke çocuğum küçükken biraz daha yanında olsaydım” der. “Keşke o ilk adımını ben de görseydim, ilk dişini beraber kutlasaydık, onunla daha fazla vakit geçirseydim” diye düşünür.
Bazen de mesele sadece çocuklukta kaçırılan anlar değildir.
Yetişkin olmuş evladıyla yaşanan kırgınlıklar, söylenmiş sözler, birbirini anlayamama, araya giren mesafeler vardır. Baba ile evlat arasında yıllar geçtikçe büyüyen sessizlikler olabilir.
İşte dede, torununu severken bazen bütün bu kırgınlıkların da ağırlığını taşır.
Torununu bağrına bastığında sanki kendi evladına şöyle der:
“Belki seni zamanında yeterince sevemedim gibi hissettirdim… Belki yanında olamadım… Belki seni kırdım. Şimdi senin çocuğuna verdiğim bu sevgi, biraz da sana geç kalmış sevgimdir.”
Bunu belki hiçbir zaman söylemez.
Ama torunun başını okşarken gözlerinin dolması bundandır. Torununu koklarken bir an dalıp gitmesi bundandır. Çocuğun küçücük elini tutarken, yıllar önce kendi evladının küçücük elini hatırlaması bundandır.
Torun bazen sadece torun değildir.
Bir evladın çocukluğundan kalan yarım bir hikâyedir.
Bir babanın içinde taşıdığı “keşke”lerin cevabıdır.
Ve bazen de yıllar önce söylenememiş bir “seni çok seviyorum” cümlesidir.
Bir de torunların dedelerine olan sevgisi vardır.
Teyze, dayı, hala, amca elbette çok sevilir. Ama çoğu çocuğun dünyasında dede başka bir yerdedir. Çünkü dede biraz oyun arkadaşıdır, biraz masal anlatıcısı, biraz güvenli limandır. Anne babanın “olmaz” dediğine bazen “olur” diyen, çocuğun küçücük dünyasında kocaman bir sevgi taşıyan kişidir.
Torun dedesine koştuğunda, aslında iki kuşak birbirine sarılır.
Bir tarafta geçmişte kaçırılmış anların özlemini taşıyan bir insan vardır. Diğer tarafta ise dedesini hiçbir hesap yapmadan, tertemiz ve karşılıksız seven bir çocuk…
Belki de dedelik bu yüzden hayatın en güzel ikinci baharıdır.
Çocuk büyür, evden ayrılır, hayatın telaşına karışır. Fakat torun gelir ve ev yeniden çocuk sesleriyle dolar.
Bir zamanlar küçük ellerinden tutulan evlat, şimdi kendi çocuğunu dedesinin kucağına bırakır.
Ve dede o küçücük bedeni kucaklarken, aslında yıllar önce kucağında taşıdığı evladına yeniden sarılır.
Torun sevgisi biraz da budur…
Geçmişin özlemini bugünün mutluluğuyla iyileştirmek, kaçırılan anları yeniden yaşamak ve belki de yıllar önce yarım kalan bir sevgiyi, torunun küçücük ellerinde tamamlamaktır.
Çünkü bazı sevgiler vardır; insan onları zamanında söyleyemez.
Ama bir torunun başını okşarken, o sevgi sessizce yeniden söylenir.
