Adalet Terazisi Şaşarsa Eğer, Orman Kanunları Devreye Girir
İnsanların en büyük hatalarından birisi de suskunluk ve acizliktir. Maalesef insanlar suskunluğu acizlik olarak görüp, sabrı ise sonsuz bir imkan sanırlar. Ne yazık ki, insanlar, bardağı taşıran o son damlayı bir ömür boyu ya görmez, ya göremez, ya da görmek istemezler.
İnsanlar, kırgınlıklarını, uğradığı haksızlıkları, sınırları zorlayan bencil duygularını hiçbir zaman tartmazlar. Hep içinde saklı tutarlar. Lakin, bardağı taşıran son damla taşıp, insanların patlamasına neden olduğunda, birden bire toplumun en mağdurunu oynamayı tercih ederler. Hatta ve hatta insanlar toplumun en haklısı olduğunu sanırlar.
İşin garip tarafı da; yıllar boyunca sabreden değil de, sabrın tükendiği ve meydana gelen o öfkeyi sorgularlar. Sonra ne mi olur ? "
En sonunda savunma mekanizması devreye girer, "Bizlerde hata yok. Hata sizde..." derler.
Hadi ordan...
İnsanlar hiç düşünmezler, hiç sorgulamazlar. Hatta suçlu olup, olmadığına ve hatalı olup, olmadığını sorgulamazlar bile. Çünkü insanlar durduk yere kimseye sırtını dönmez ve durduk yere de isyan etmezler. İnsanlar, patlama noktasına gelmişse bunun mutlaka bir sebebi vardır. Eğer insanlar patlama noktasına gelmişse, insanları patlama noktasına getiren sorunları, kişileri ve sorumluları sorgulaması gerekiyor. Çünkü bu patlama sabredenlerin kızgınlığı ve sabredenlerin kırgınlığı değil, o öfkeyi tetikleyen ve insanları mecbur bıraktığı adaletsizliğin sonucudur.
Şimdi buraya nereden mi geldik?
Söyle ki; son yıllarda toplum olarak oldukça büyük bir çöküş yaşıyoruz. Hem ahlaki olarak, hem adalet mekanizması olarak, hem eğitim olarak, hem kültür olarak, hem de terbiye olarak çok büyük çöküş yaşıyoruz. Maalesef insanlar birbirlerine saygı duymuyor. Hatta insanlar birbirlerini sevmiyor diyebiliriz. İnsanlar, hem toplum kurallarına, hem de devlet kanunlarına uymuyorlar.
Çevreyi korumak yok, ormanları korumak yok, denizleri korumak yok. Kısacası; insanlar kendi kurallarını ve kendi kanunlarını kendileri koyuyor. Bir sahil kenarında oturuyorsunuz, her yer pislik içinde. Orman kenarında yürüyüş yapıyorsunuz, her yer çöp yığınına dönmüş; karpuz kabukları, çocuk bezleri, çekirdek kabukları, mangal artıkları... Say say bitmez. Sokaklarda yürüyüş yapıyorsunuz, etraf çerçöp içinde. Yani kısacası; ne kural var, ne de kanun. Ne mi var? Orman kanunu var...
Adalet herkese lazımdır
Adalet, insanların makamına, mevkisine, unvanına, konumuna ve yaşına göre uygulanan bir mekanizma değildir. Adalet mekanizmasının terazisi doğru tartmıyorsa eğer, o zaman insanların terazisi de şaşar. Çünkü insanlar adalet aramayı bırakıp, kanunsuzluğa çanak tutarlar.
Lakin, adaletin terazisi ve insanların terazisi şaşarsa;" İlahi adalet tecelli eder..."
Eğer, adalet mekanizması Hakk 'a kalırsa, ilahi adalette hiçbir şey gizli kalmaz ve hiçbir şey karşılıksız kalmaz. Çünkü O, şaşmayan terazidir. O yüzden de yalnızca şaşmayan teraziye güveniyoruz.
Saygılarımla!
Ayhan Yalçın
Gazeteci, Yazar, Stratejist, Köşe Yazarı , Yorumcu, Şair, 2019 seçimlerinde Kandıra Belediye Başkan Aday Adayı, Sivil Toplum Lideri, Siyasetçi , İşletmeci, Satış Pazarlama uzmanı, Eğitimci, Danışman, Genel Müdür, CEO
