Günün birinde padişah bir ferman çıkarmış.
“Ormanda ne kadar kurt varsa yakalayın, derilerini yüzün.”
Kurtlar can havliyle kaçarken tilkinin de onlarla birlikte koştuğunu görmüşler. İçlerinden biri seslenmiş.
“Tilki kardeş, ferman bizim için çıktı. Sen niye kaçıyorsun?”
Tilki cevap vermiş.
“Ben tilki olduğumu anlatana kadar benim de postumu yüzerler.”
Bu hikâye, hukukun işlemediği ve cezanın savunmadan önce geldiği bir düzenin kısa özetidir. Tilkinin bile kurt muamelesi görmekten korktuğu yerde kimsenin canı, malı ve özgürlüğü güvende kalmaz.
Adalet herkese lazımdır. Bir toplumda adaletin gerçek ölçüsü, masumların ne kadar güvende olduğudur.
Suçu hukuka uygun delillerle sabit olan herkes cezasını çeksin. Ancak kimse, suçu kanıtlanmadan suçlu muamelesi görmesin.
Bir insan yıllarca cezaevinde kalmış, işini kaybetmiş, adı suçluya çıkmış.
Sonra dosyasına tek kelime yazıyorsunuz.
“Beraat.”
Buyurun, kapıyı açtınız. Şimdi elinden aldığınız yılları da geri verin.
Tutuklama peşin cezaya dönüşürse,
bunun adı mühür basılmış zulümdür.
Tilki, içinde bulunduğu düzenin ne kadar çürüdüğünü çok iyi bildiği için kaçıyordu.
Bugün kurtlar için çıkan fermanların yarattığı adaletsizliğe “Bize dokunmaz” diyerek sırtını dönen tilkiler yarın kendi postlarını kurtarmak için kaçacak orman bile bulamazlar.
ADALET HER KESE ADİL VE EŞİT UYGULANMALI . Adaletsizlik yapanlara ve kul hakkı yiyenlere bir hatırlatma.
Kur’an-ı Kerim’de Zilzâl Suresi 7-8 suresinde, zerre kadar iyiliğin de kötülüğün de karşılıksız kalmayacağını bildirir.
“Her kim zerre kadar iyilik yapmışsa onun mükâfatını görecektir. Her kim de zerre kadar kötülük yapmışsa onun cezasını görecektir.”
DEMEDİ DEMEYİN!
Şevket Demir
